Zoals u merkt heeft uw vaste hoofdredacteur de zeggenschap over z’n eigen PC verloren. Onder grote druk van een u allen welbekende 'blauwe enveloppe' heb ik even het toetsenbord in handen genomen.
Even een 'blauwe enveloppe' invullen is voor de meesten onder ons geen probleem, behalve als je naar Laos bent verhuisd. Meestal is de bijlage bij een 'blauwe enveloppe' het dikste gedeelte, in het geval van Dhr.PoldermOn is dit niet het geval: hevig zweten en pennen dus!
Om toch een redelijk verhaal op deze prachtige weblog te krijgen heb ik mij van te voren goed ingelezen (zie onderstaande foto). Je moet de lat hoog leggen natuurlijk (da’s logisch).
Ik ben hier afgelopen zaterdag aangekomen in Vientiane, vorige week verbleef ik met 5 collega’s voor een zakenreis (ahum!) in Phuket (Thailand). Het leven in Laos is volgens mij redelijk te vergelijken met dat in Thailand. De plaats waar ik verbleef in Phuket had alleen veel meer dames rondlopen die een beroep hadden van een 'bedenkelijk allooi'. Wat wel hetzelfde is, is dat het erg relaxed aandoet. Mensen hebben geen idee van tijd en datum, hebben ze ergens geen zin in vandaag dan kan het morgen of volgende week ook nog.
Na een vliegreis van 1 uur kom je vanuit Bangkok aan op het internationale vliegveld van Vientiane. Wie hierbij een vliegveld verwacht met een degelijk aanbod snuisterijen en versnaperingen komt van de koude kermis thuis, want niks van dit alles is hier te vinden.
Vanuit het vliegtuig loop je naar een gebouwtje waar je een visum moet kopen om het land binnen te mogen. Ik had het geluk dat ik uit NL kwam en hoefde "maar" $35,00 te betalen, kom je uit een ander land moet je soms meer dan dit bedrag betalen (of minder, maar naar deze landen heb ik niet gekeken). Afijn, je hebt weer een mooie stempel en sticker erbij en dat kan natuurlijk niet iedereen zeggen.
Vervolgens ga je normaal gesproken je koffer ophalen en door de douane naar buiten……moet je koffer er natuurlijk wel zijn….!! Goed, ook dit kon deze keer de pret niet drukken, want achter de douane wachtten mijn vrouw, dochter (die ik allebei al een week had moeten missen) en goeie vrienden eddie & ginny (die ik allebei al langer dan 6 maanden had moeten missen).
Na een heerlijke verwelkoming van mijn vrouw en een ritje met de tuktuk (die van beduidend mindere kwaliteit zijn dan die van Thailand), kwam ik aan in het landhuis van de familie PoldermOn/delaCroix. Wat een mooi huis zeg, het lijkt villa zonnedael wel (uit welke film??).
Zoals u kunt begrijpen is er de afgelopen dagen veel gelachen, gedronken, gesproken en gegeten. Het voelt weer ouderwets gezellig met z’n allen aan een flesje bier (bierlao van 640 ml.)….. Het enige waar ik me zeer over verbaasde, was het taalgebruik van Ed en Gin, er kwamen verschrikkelijke klanken uit hun kelen zetten zodra er een Lao-persoon in de buurt was. Achteraf vertelden zij mij dat ze de Lao-taal aan het spreken waren en zich op deze manier aan het inburgeren waren.
Mijn creatieve brein ging gelijk in werking en ik bedacht me dat een beetje wereldburger alle talen moest kunnen spreken, een Loi (leidscheonderwijsinstelling, Merel) cursus Laotiaans was er waarschijnlijk niet. Na uren turen op het beeldscherm en google te hebben rulgeragd ontstond er een idee. De dag na mij onderzoek ben ik het idee in de praktijk gaan testen, wonderbaarlijk genoeg werkte het fantastisch……!!
Met dank aan de familie PoldermOn/delaCroix voor alles wat zij hebben geregeld en de gastvrijheid verlaat ik het schrijftoneel weer en ga me weer voorbereiden op het bestaan als pillendraaier/parfumboer.
Laatste reacties